Η ιδιαιτέρα μου πατρίδα

Η ιδιαιτέρα μου πατρίδα

του Γιάννη Κουλλιά, Ιατρού – Παθολόγου
από τις «εκθέσεις ιδεών του μικρού Γιαννάκη»

Η ιδιαίτερη πατρίδα μοιάζει στου σπιτιού το μέρος
που δεν είναι κέντρο-κέντρο, μόνο λίγο ιδιαιτέρως.
Είναι εκείνη όπου κάποιος εγεννήθηκε και μένει
και τελειώνει στην Αθήνα που τον πάνε και ποθαίνει.

Έχει 1 Δημαρχείο,1 έχει κι Επαρχείο,
1 και νοσοκομείο , 1 και Λιμεναρχείο,
15 Φαρμακεία, 20 οδοντιατρεία,
κομμωτήρια 50, φροντιστήρια 60,
μαγαζάτορες χιλίους, ναυτικούς 7 χιλιάδες,
ιατρούς σχεδόν 80 και 9 τσοπαναράδες.

Σούμα 20 φαντάρους κι άλλους τόσους δικηγόρους
κι εφορία με βιτρίνα ,που πληρώνουμε τους φόρους.
Τώρα τελευταία όλοι ζούνε του Χριστού τα πάθη,
από την εξαετία συγκοπή έχουνε πάθει.

Οι πιο τυχεροί απ’ όλους είν’ αυτοί του Δημοσίου
π’ ούτε η καρδιά τους πιάνει κι έχουν ηρεμία οσίου.
Από φρούτα βγάλει ο τόπος μανταρίνια μιλιούνια,
πορτοκάλια, λουμπουνάρια, κούνες και καρακατσούνια.
Βγάλλουμε επίσης ψάρια και σφουγγάρια της θαλάσσης,
πεταλίες και κοτσίλια και καούρους να τα χάσεις .

Τους τουρίστες το νησί μου έχει διώξει κάτι χρόνια
να σωθούν οι παραδόσεις που ‘χουμε κρατήσει αιώνια.
Απ’ τα έθιμα που έχει της πατρίδος μου ο τόπος
είναι να πετούν κατάρες στα παιδιά οι μάννες όπως:
Να σε φάσι οι σκουλούκοι , μη σε βρει ο αποσπερίτης ,
να σε κόψει ο καρκίνος, ο ταμνάς κι ο αμελετζίτης.
Άλλο έθιμο σπουδαίο είναι η πολυτεκνία,
που γεννά η επιθυμία των γονιών και η ανία
και πρωταθλητές Ευρώπης βγήκαμε εις τα τεκνία .

‘Αλλο ένα πιο σπουδαίο είναι η τρομοκρατία,
να πετούνε δυναμίτες, από την Τουρκοκρατία.
Οι αποχετεύσεις πάσι, ούλες μέσα στο Λαφάσι
κι όποιος πάει κει θα πιάσει, ψάρια 20 να φάσι.

Ένα θέατρο που είπαν σαν της Επιδαύρου θα ΄ναι,
τελικά αποφασίσαν τα σκουπίδια κει να πάνε.
Τελευταίως , τι ωραία, συζητείται στις ειδήσεις
τα νησιά να γεφυρώσουν και να κανουν επενδύσεις.